Nazywam się Lucía Navarro. Mam trzydzieści jeden lat i wyrzucono mnie z domu rodziców zaledwie dwadzieścia cztery godziny po cesarskim cięciu.
Nie moje własne mieszkanie, ale ich, w Getafe, gdzie dochodziłam do siebie, ponieważ mieszkanie, które dzieliłam z mężem Mateo Ruizem, było wciąż w remoncie po tym, jak poważny wyciek wody zniszczył sypialnię.
Mateo poszedł do apteki kupić antybiotyki, gazę i środki poporodowe przepisane przez szpital. Byłam w swoim starym pokoju, poruszając się powoli, bo każdy krok szarpał moje szwy, podczas gdy moja nowo narodzona córeczka, Alba, spała spokojnie w swoim łóżeczku.
Wtedy odezwała się moja matka.
„Twoja siostra przyjeżdża dziś po południu z dzieckiem” – powiedziała beznamiętnie. „Ona potrzebuje tego pokoju bardziej niż ty”.
Na początku myślałem, że to okrutny żart.
Moja młodsza siostra, Noelia, zawsze była centrum wszystkiego. Mimo to nigdy nie wyobrażałam sobie, że moja matka powie mi coś takiego – zwłaszcza teraz, gdy dopiero co przeszłam operację.
„Mamo, ledwo stoję” – powiedziałam. „Daj mi odpocząć, aż Mateo wróci. Wtedy coś wymyślimy”.
Nawet nie mrugnęła.
„Przeprowadzasz się świetnie. Zacznij się pakować.”
