Oparł się wygodnie, podniósł kieliszek szampana i roześmiał się.

Wtedy zadzwonił mój telefon.

Nazwisko na ekranie zmroziło mi krew w żyłach: prawnik Theodore’a Whitmore’a.

Ryan zobaczył identyfikator dzwoniącego zanim odebrałem.

Jego postawa zmieniła się natychmiast – wyprostował się, uniósł brodę i skinął mi zadowolonym skinieniem głowy, jakby oczekiwał świętowania.

„Włącz głośnik” – powiedział.

Nie wiem, dlaczego to zrobiłam. Może byłam zbyt otępiała. Może jakaś część mnie już wiedziała, że ​​to jeszcze nie koniec.

Odebrałam i włączyłam głośnik.

„Pani Carter?” – zapytał głos. Spokojny, formalny, starszy. „Mówi Gregory Hall, adwokat spadkobierców Theodore’a Whitmore’a. Czy to odpowiednia chwila?”

Ryan natychmiast się wtrącił. „To Ryan Mercer, jego siostrzeniec. Zakładam, że dzwonisz w sprawie transferu”.

Zapadła cisza.

Wtedy prawnik powiedział: „Właściwie to próbowałem skontaktować się z twoją żoną”.

Zacisnąłem mocniej dłoń na telefonie. Ryan zmarszczył brwi. „To pewnie jakaś pomyłka”.

„Nie ma pomyłki” – odpowiedział pan Hall. „Pani Carter, pani stryjeczny dziadek Theodore wskazał panią jako głównego beneficjenta sześć lat temu. Próbujemy potwierdzić pani adres”.

Przez chwilę myślałem, że źle usłyszałem. „Mój pradziadek?”

Ryan zaśmiał się ostro. „To niemożliwe. Był moim wujkiem”.

Przesuwanie papieru na drugim końcu.

„Tak” – powiedział ostrożnie pan Hall – „ale więzami krwi był spokrewniony z rodziną pani Carter ze strony matki. Spadek odziedziczyła bezpośrednio Vanessa Carter, a nie jej małżonek”.

W pokoju zapadła cisza.

Wyraz twarzy Ryana uległ zmianie — od zdziwienia, przez irytację, po coś bliskiego panice.

„To nie ma sensu” – powiedział. „Powiedział mi, że tylko ja go rozumiem”.

„Osobiste opinie” – odpowiedział pan Hall – „nie są tym samym, co decyzje prawne”.

Oparłam się o stół, a moje kolana nagle zmiękły. „Nie widziałam go od lat” – powiedziałam.

„Napisałeś do niego raz” – powiedział pan Hall. „Po ślubie. Zachował twój list”.